افسانه‌های آرام‌بخش (کتاب طه)

آیا روشن نیست که مدرنیته، با طرد و نفی

خدا از صحنهٔ عالم، نهایتاً و به‌آرامی خود را در جای او نشانده است و این

آشفته‌بازار اندیشه‌ها و مواضعِ بنیاناً متکثّر و متشتّت را ایجاد کرده است؟

آیا استدلال‌ها، تعقّل‌ها و عقلانیتی

که همان مجموعه‌ای از آراء و اعمالی است که فرد، عقلانی می‌داند، برای اَبَرمرد

مدرنِ آزاد و رها و مستقل از باورهای دینی، می‌تواند از تاریخ، فرهنگ، جامعه و خویشتنِ

او رها و آزاد باشد؟

آیا استدلال و تعقّل ما انسان‌های فیلسوف

و عالِم، و یا غیر فیلسوف و غیر عالِم — چه فرقی می‌کند؟ — می‌تواند آزاد،

رها و مستقل از تاریخ، فرهنگ، جامعه و خویشتنِ سرشار از عقل ما باشد؟

آیا انسان می‌تواند در مقام استدلال و

تعقّل، یا هر مقام دیگری، و به‌طور کلی، خود را از جمیع تعلّقات و تلقیّات خویش

تخلیه کند؟

آیا این آفاقی‌سازیِ استدلال و تعقّل

امکان‌پذیر است؟