تنها دویدن

قسمت‌هایی از کتاب تنها دویدن:
سرانجام این رویاها را در عالم حقیقت لمس کردم. بی‌آن که با کسی جز با خود مسابقه دهم. اسب‌ها هرگز با هم مسابقه نمیدهند. ما انسان‌ها هستیم که آن‌ها را به مسابقه میکشیم. اسب‌ها هنگامی که آزاد و سرمستند به سرعت بادها میدوند. زنبورهای عسل نیز از هم پیشی نمیگیرند. همگی از گل‌ها دل بر میگیرند. و در پایان نیز کمتر از شهد گل نمی‌آفرینند. بال‌های یک پرمنده با هم رقابت نمیکنند که به پروازش در آورند. و پرندگان نیز در یک دسته و در زمان پرواز از هم جلو نمیزنند. ولی همه آن‌ها به اوج میرسند. ما انسان‌ها نیز گله وار آفریده نشده‌ایم که با هم مسابقه زندگی دهیم. ما تک تم به وجود آمده‌ایم تا زیست کنیم و به اوج‌های لایتناهی برسیم.