شیخ ابوالحسن خرقانی

خرقانی عارف نامدار ایرانی که در سال ۴۲۵ هجری در هفتاد و سه سالگی درگذشته است از شخصیت‌هایی است که تأثیر عمیق و پردامنه در عرفان، ادب، اخلاق، و به طور کلی تاریخ اجتماعی ایران داشته است. شخصیتی خود ساخته و چندبُعدی، که زندگیش تا واپسین دم با کار و کوشش کشاورزی و دامپروری همراه بود و گرچه سواد نداشت سخنانش دهان به دهان گشت و سینه به سینه نقل شد و تا روزگار ما رسید و در مرزهای ایران نیز محصور نماند. نویسندهٔ کتاب، که از پژوهندگان صاحب‌نظر در عرفان اسلامی و ایرانی است، بر پایهٔ آگاهی‌هایی که در تذکره‌ها و منابع گوناگون دربارهٔ خرقانی یافت می‌شود، به بررسی اندیشه‌ها و اقوال او و روابطش با اسلاف، معاصران، و اخلاف پرداخته و ما را با روحیه و منش و اندیشه و اخلاق استثنایی و ممتاز او که سبب شهرتی گسترده و ماندگار شد آشنا می‌کند.