سرشت و سرنوشت

کریشتف کیشلوفسکی بدون تردید یکی از شاخص‎ترین، بزرگ‎ترین و تأثیرگذارترین کارگردانان مؤلف دهه‎های هشتاد و نود اروپا و شاید جهان است. دستاورد او در حوزهٔ سینمای معناگرا ستایش‎برانگیز و دست‎نیافتنی است. هیچ‎یک از فیلم‎سازان معاصر نتوانسته‎اند مانند کیشلوفسکی قصه‎های قابل‎فهم را چنان با تصاویر به یادماندنی درهم آمیزند که تصویرها همواره چیزهایی فراتر از آن‎چه که می‎بینیم به ما القا کنند. اما از نظر کیشلوفسکی سینما و دوربین، در مقایسه با ادبیات، ابزار مناسبی برای نمایش جهان درون – چیزی که او شیفته‎اش بود و می‎کوشید آن را روی نوارهای سلولوئید ثبت کند – نیست. «جهان درون» از نظر او یعنی غریزه، رؤیا، تقدیر، عشق. یعنی درک آدمی از مفاهیمی مثل زندگی، مرگ و البته خداوند.