فراسوی شر، فراروی رنج

در این اثر تلاش شده تا بر پایه متافیزیک اقبال لاهوری پاسخی

جدید به مسئله شر ارائه گردد که به زبان روزگار ما ترجمه‌پذیر و فهم‌پذیر بوده،

وجه وجودی و انسانی شر را جدی گرفته، و از زبان انتزاعی و خشک تئودیسه فاصله داشته

باشد؛ پاسخی که به رنج انسانی اصالت دهد، شکوه و گلایه را به عنوان واکنشی موجه به

رنج به رسمیت بشناسد و نقطه آغاز حرکت و دغدغه‌ی نظرورزی‌اش را «رنج ملموس بشری»

قرار دهد نه «پرسشی انتزاعی» و «مسئله ای منطقی» که در آن «انسان و رنجش» به «مفاهیم

فلسفی و منطقی» فرو کاسته می‌شوند؛ پاسخی که عمل‌ورزی و کنشگری در جهت کاستن از

رنج عالم را در ناظران رنج تقویت کند، و با تأکید بر مسئولیت بشری در عالم، در

مقابل ادبیات فارغ‌دلانه و منفعلانه تئودیسه قرار گیرد.