امر به معروف و نهی از منکر (کتاب طه)

ما درباره مسئولیت امر به معروف و نهی

از منکر نگرش منسجمی نداریم و در حالت نوسان بین دو سوی افراط و تفریطیم. غالباً

شاهد نگاهی محدود به این مسئولیت بزرگ هستیم. در پی آن معمولاً شیوه درستی در اجرای

این فریضه دیده نمی‌شود و شرایط آداب و اخلاق آن رعایت نمی‌گردد. گویی آمران تنها در پی اسقاط تکلیف‌اند و کاری به پیامد بلندمدت کار خود

ندارند به همین سبب گاه برای پیشگیری یا زدودن یک خطا خطاهای دیگری مرتکب می‌شوند

در برابر نگرش سنتی بالا و در واکنش به این جنس امر به معروف و نهی از منکر، شاهد

نگاه نادرست متقابلی هستیم که آن را بی موضوع می‌کند و می‌کوشد آن را از عرصه

جامعه بزداید گویی این فریضه امری تجملی یا تحمیلی است و می‌توان مسلمان زیست، بی آنکه کاری به آن

داشت در حالی که مسلمانی مستلزم و مقتضی داشتن حس مسئولیت اجتماعی است. مسئولیت

اجتماعی نیز تعبیر دیگری از امر به معروف و نهی از منکر است این که کسانی تصور

نادرستی از امر به معروف و نهی از منکر داشته باشند و آن را رواج دهند، دلیل خوبی

نمی‌شود که کسان دیگری به جای اصلاح این تصور خطا، یکسره منکر ارزش و ضرورت آن

شوند.

 با پرهیز از این دو نگرش نویسنده می‌کوشد تصویری روشن و مسنجم از جایگاه این

فریضه در سنت اسلامی نشان بدهد و ابعاد اجتماعی آن را بازگوید.