تاویل در روایت‌های تفسیری (کتاب طه)

تأویل یکی از مفاهیم پیچیده و در عین

حال پُربسامد حوزه معرفت دین است و ریشه در متون دینی دارد. تأویل بیش از دانش تفسیر

در شکل گیری معرفت دینی حق دارد و این نقش به مراتب بی بدیل و بنیادین دارد. این

واژه در متون دینی، یعنی قرآن و حدیث، به صورت شگفت انگیزی از واژه «تفسیر» بیشتر

به کار رفته و این موضوع واقعیتی مسلم است و نمی توان بر آن چشم فرو بست. پرسش های

بنیادینی مربوط به تأویل وجود دارد؛ این که حقیقت آن چیست؟ چه گونه هایی دارد؟

اصول و قاعده و روشی دارد یا نه؟ آیا تأویل ممکن است یا خیر؟ متون دینی درباره تأویل

چه گفته‌اند؟ چه فراز و فرودهایی را در فهم و تفسیر و کاربرد دیده است؟ آیا کسان ویژه

ای متولی آن هستند و اگر هستند، کیانند؟ و آیا راه درستی برای درستی یا نادرستی آن

وجود دارد؟

این نوشتار کوشیده با بررسی روایت های

حاوی تأویل و ناظر به آن در متون حدیثی گزارشی نسبتاً جامع فراهم آورد و در برابر

دیدگان اهل نظر قرار دارد